عشایر منطقه پاریز نهم اردیبهشت هر سال را چله می نامند و در این روز در کنار کوه شاه خیر الله (خال کوه) وکنار مقبره ای منسوب به شاه خیرالله مراسم خاصی بر پا میکنند، مهم ترین این آیین ها پختن آش شیر است که به یاد میترا خدای رزق و روزی و برکت گوسفندان این مراسم بر پا میشود.
 عشایر منطقه پاریز از دیرباز بر این رسم و آیین نیکو بودند که در طول چهل روز بعد از نوروز شیر گوسفندان خود را به صورت مجانی بین اقشار کم درآمد، فقرا، کسبه و حتی خوش نشین ها توزیع میکردند که ریشه در سخاوت این مردمان داشت.
آقای حسین کاردوست  و غلامعلی محمد یاری از دامداران قدیم منطقه در این باره میگویند:
"در چهل روز اول سال گله بره پی بود(بره های متولد شده از شیر مادر تغذیه میکردند) و مازاد این شیر نه برای فروش بلکه به رسم نوع دوستی عشایر و ایلات بین اقشار کم درآمد ( دلاک ، حمومی ،نجار و آهنگر ) فقرا و سایر اهالی به رایگان توزیع می شد. پایان این چهل روز،یعنی نهم اردیبهشت طی اداب و رسوم خاص توسط ایلات منطقه جشنی برپا می شد .
هر ایل کدخدایی داشت که مسئول تهیه ملزومات برپایی جشن بود در صبح این روز تمام شیری که توسط دامداران آن ایل دوخته (دوشیده) و به رسم احترام جلوی چادر کدخدا گذاشته می شد تا برای پخت آش شیر استفاده شود، زنان ایل هم یک روز قبل از مراسم دور هم جمع شده و با کمک یکدیگر رشته آش می بریدند .
 زیره ای هم که برای پخت آش مراسم استفاده میشد از کلوک زیره ای و تل اره  نزدیک همین کوه برداشت میشد.در واقع زیره ی این منطقه متعلق به کدخدای منطقه بود که با گماردن نگهبان در محل رویش زیره ها قبل از شروع فصل برداشت مانع از برداشت زیره به صورت کال و نارس توسط افراد غیر بومی می شد و بعد از آن زیره رسیده توسط افراد محلی جمع آوری و به کدخدا تحویل داده می شد که بخشی از این زیره به عنوان دستمزد به آنها می رسید.
مراسم پخت آش شیر مردم زیادی را از اطراف گرد هم می آورد، از سیرجان و رفسنجان هم افرادی می آمدند گاهی شب قبل از مراسم با برپایی سیاه چادر در محل خال کوه اتراق میکردند.
 مردم محلی، ایلات و عشایر صبح روز چهلم با پای پیاده و یا سوار برچهارپایان خود را به این کوه رسانده و در زیر سایه درختان بنه گرد هم می آمدند .هر ایل دیگ آش بزرگی برپا میکرد و و با مشک های شیری که همراه خود آورده بود آش شیر می پخت و بین اهالی حاضر در محل به صورت رایگان توزیع می کرد و در واقع عشایر با این کار نوعی عبادت را انجام میدادند که همان خیرات بود.دعا برای سال پربرکت و طلب مغفرت برای اموات و گذشتگان در کنار مقبره شاه خیرالله از مراسم مذهبی این روز بود.حضور اقشار مختلف مردم محلی در این روز زمینه ای برای رفع کدورت و دلجویی از یکدیگر بود.
از مرسومات دیگر این روز انجام بازی های محلی گو بازی ، کل بازی و خم بجک بود، خوانندگان و نوازندگان محلی نیز با اجرای خود باعث شادی این جشن بودند .فتح قله خال کوه از دیگر تفریحات این روز بود ،کار طاقت فرسایی که از عهده جوانان قوی بر می آمد."
خوشبختانه این مراسم هنوز هم در همان روز و همان مکان به رسم هر سال انجام می شود و شهرداری پاریز نیز طی چند سال گذشته با همت شورای اسلامی شهر و سایر مسئولین محلی و شهرستانی سعی در زنده نگاه داشتن و اجرای هر چه بهتر این مراسم سنتی و مذهبی دارد.